Z brzucha wzięte

największy bezsens w dziedzinie tekstyliów

Kiedyś, jeszcze w poprzednim wcieleniu tego bloga, popełniłam pewien wpis co miał otwierać cykl największy bezsens… w dziedzinie czegoś tam i cykl ten nie doczekał się kontynuacji, zatem może by tak… zakontynuować.

Tym bardziej, że patrząc wstecz z półrocznej perspektywy konfrontacji wyobrażeń z praktyką trzeba przyznać, że trochę tych bezsensów się uzbierało.

No więc…
No więc nigdy bym się nie spodziewała, że kiedyś to powiem, ale tytuł absolutnego lidera w rankingu Największy Bezsens w Dziedzinie Tekstyliów należy się chuście!

Konkretnie tzw chuście elastycznej wiązanej.

W ogóle przyznać muszę, że nosząc się z brzuchem i celebrując ten nieoczekiwany w jesieni życia stan, zupełnie inaczej to wszystko sobie wyobrażałam.
Bo fakt, że mam na koncie już odchowane potomstwo, nie ma żadnego znaczenia, ponieważ warunki KIEDYŚ i TERAZ są tak zupełnie inne… poza tym tak długi czas minął… i w ogóle nie może być mowy o jakimkolwiek doświadczeniu, o które niektórzy mnie podejrzewali.

I coraz bardziej jestem przekonana, że wszelkie blogi typu poradnikowego, dotyczące kompletowania tzw wyprawki, są kompletnie bez sensu, bo więcej wprowadzają mylącego zamieszania niż niosą pożytku i mówię to jako hehe… ofiara tego zamieszania.
Ano cięta taka jestem, bo wywaliłam kesz w błoto jak ta głupia a nic tak nie uwiera jak własna głupota.
To mam wskazać paluchem przez jaki to blog?

Dlatego słowo jamatki teraz tu daję, że jeżeli kiedykolwiek na jakikolwiek temat będę się tu wymądrzać to tylko w przypadku, kiedy podmiot wymądrzania przetestowałam na własnym zadku gruntownie i będę się czuła w prawie mieć swoje zdanie.

---

No więc…

Otóż tysiące lat temu, w epoce kamienia łupanego, kiedy nie było jeszcze internetu a kobiety ciężarne wiedzę, co z czym i do czego, czerpać mogły jedynie z przekazów ustnych, tudzież nielicznych podręczników przekazywanych sobie z matki na matkę, wyczytała jamatka w jednym takim podręczniku pewną przypowieść.

Otóż to w latach – ątych czy -estych dwudziestego wieku jedno z pradawnych plemion, zamieszkujących wysokie Andy, zaczęło wymierać z tego mianowicie powodu, że kobiety tego ludu rodziły dzieci przedwcześnie.
A wiadomo…

Wiadomo?
Bo czasem mam wrażenie, że nie wszystkim wiadomo, że dzieci to przyszłość narodu… a nie historia i kombatanci.

W każdym razie wiadomo, że w wysokich Andach inkubatorów raczej niet.

I jacyś tam naukowcy wykumali taki sposób, coby przedwczesnego Indianina pakować do specjalnej torby coby indiańskie matki na wzór kangurzyc nosiły wcześniaki w tych torbach blisko cyca i ciepła swego ciała, do czasu aż wszystko dojrzeje jak trzeba.
I ponoć zadziałało, unikalna nacja przetrwała i pewno trwa do dziś, bo ma to szczęście, że żadna korporacja w wysokich Andach nie ma żadnego interesu.

Uwiedziona tą opowieścią wyobrażałam sobie, że ja też… jak ta kangurzyca… non-stop jak długo się da, dopóki krzyż mi nie trzaśnie.

Taaa… cycory też w to wliczałam.

I niewielu rzeczy tak nie-żałuję jak rezygnacji z karmienia piersią.
Szkoda, że wcześniej nie byłam w stanie zdobyć się na odwagę forsowania swego zdania, tak jak potrafię to teraz.

Ale wracając z Wysokich Andów do tutejszej rzeczywistości, to muszę przyznać, że do tej pory tylko dwa razy widziałam zachustowaną kobietę na żywe oczy.
A faceta wcale i nigdy.

Ale cóż… myślałam sobie… wiocha ten Gdańsk to i naród taki niereformowalny i nie umieją docenić tego co dobre.

Heh… głupia jamatka…

---

Bo tak… w praniu to z tymi chustami jest tak…

Po pierwsze… to ja pierdziu… koszt.
Prawie dwie stówy za kawał bawełnianego trykotu w elegancko-bajeranckim pudełku z kolorową instrukcją na kredowanym papierze.

No co za ściema marketingowa!

No bo, jak miałam tak non stop używać, to chciałam coby było gatunkowo, cobym miała pewność, że moje dziecko będzie miało komfort i ekologię i wszystko co najlepsze.

Taaa… a to po prostu kawał szmaty i tyle.

I tak dobrze, że nie zamówiłam tej dwa razy droższej wersji z aplikacjami i z czapeczką, ze specjalnej ekologicznej bawełny.

No i właśnie ten kawał szmaty…

Konkretnie 5 metrów bieżących szerokich na metr czy coś koło tego.

I zamotać się w to i odmotać… to jasna cholera! …to nie to samo, co pstryknąć zatrzaski w nosidełku i już.

Do lekarza z takim wybrać się nie sposób, bo jak?
Co robić z tym pięciometrowym trenem po rozmotaniu siebie i dziecka?
Trzeba by mieć ze sobą specjalnego asystenta coby to niósł za nami.

A jak gorąco w takiej szmacie… nie sposób długo wytrzymać w pomieszczeniu i mus się rozmotać.
A przed wyjściem zamotać.
Coby za chwilę, po powrocie do domu, znowu się rozmotać…
Paranoja.

I właściwie ten goronc stanowi też jedyny plus, bo fakt, że na wiosnę Bebe noszone w czymś takim nie musi być zbyt ciepło ubrane, bo ciepło matki je ogrzewa.

No i jeszcze, że ten system chustowy jest taki konfigurowalny… że można i tak i siak i pole do inwencji jest spore, czego dowodem rozmaite filmiki na jutubie.
Zaś w przypadku nosidełka już nie jest tak fajnie.

Jednak podstawowa wada chusty to krótka żywotność.

Bo ja nie wyobrażam sobie, że targając moją prawie pół roczną i prawie 7-kilową Inoczkę przed sobą z przodu / bo co innego na plecach / stać by mnie było na uśmiech prezentowany przez zachustowane lejdis reklamujące ten kawał ściery.

Bo ja pierdziu… powyżej 2 miesiąca… to ja pierdziu… kręgosłup mi siadał już po kwadransie a teraz nawet nie wiem gdzie ta chusta leży i nie chcę wiedzieć.

I coby nie gadać… jednak cywilizacja robi swoje i 46-letnia świeżo upieczona matka to chyba jest inna konstrukcja niż Indianki z wysokich Andów.

---

Jest jeden wyjątek, który muszę polecić, by oddać sprawiedliwość zjawisku.
Właściwie sama na to wpadłam i razu pewnego w poszukiwaniu trzeciej ręki ciepnęłam te 5 metrów szmaty w kąt i kierowana bieżącą potrzebą sięgnęłam po szal, który przywiózł mi kiedyś Tatko z Palestyny.
Zawiązałam go na supeł wokół siebie przez ramię i w powstałą fałdę wpakowałam małą Inoczkę i ten system bardzo się sprawdził w czasie, kiedy Inka miała kolki i bez przerwy wisiała mi na rękach…

jaaa… ale to były czasy. Zupełnie zapomniałam. A teraz na nią narzekam, jak mi się budzi przed szóstą.

… no więc był taki czas kiedy dziecko non stop wisiało mi na rękach, Tatki nie było od miesiąca a obsługa całego domu spoczywała na moich barkach. I wtedy taka minimalistyczna chusta, co to jedną ręką założył drugą zdjął, to było bardzo dobre rozwiązanie.

Tym bardziej, że materiał tego szala miał takie magiczne właściwości, że był sztywny i dobrze podtrzymywał plecki dziecka a jednocześnie układał się do kształtu zawartości.

I potem przeczytałam w sieci, że takie chusty nazywają się „kieszonka” tudzież „Pouch”

Bardzo prosto można je sobie samemu uszyć, zajmują niewiele miejsca, wychodzi na nie niewiele ponad metr materiału i w ogóle są super i praktyczne i kiedy Inoczka mi w takiej chuście zasnęła, to bez problemu mogłam zdjąć chustę razem z „zawartością” jednym gestem bez ryzyka, że mi się „zawartość” obudzi.

Poszyłam sobie kilka takich „kieszonek” z różnych materiałów do różnych celów i trzymałam w różnych miejscach mieszkania coby zawsze mieć je pod ręką.

Jako wadę chust kieszonek rozmaite źródła podają tylko, że nadają się jedynie na krótkie dystanse, bo coś tam, że to szkodzi dziecku i te sprawy.

No nie wiem… wedle mego doświadczenia to dobrze dopasowany Pouch lepiej trzyma małe plecki niż te elastyczne tasiemce.
Poza tym ja sobie nie wyobrażam noszenia dziecka w jakiejkolwiek chuście na dystanse dłuższe niż pół godziny.
A budowlaniec do cholery jestem, zatem nie ułomek.
Dlatego taka kieszonka wydaje mi się optymalnym rozwiązaniem, bo te motanie w kilometrach materiału… paranoja.

I tyle.

---

Na zakończenie powiem tylko, że będąc w ciąży i mieszkając na piątym piętrze kamienicy bez windy, nawet nie planowałam zakupu wózka… ale pierwsze doświadczenia z chustą wiązaną natychmiast mnie do tego skłoniły.
I jestem pewna na 1000%, że w dwudziestym pierwszym wieku dzieci transportować powinno się w wózkach, a nie na barana.
No… chyba że się mieszka w wysokich Andach i nie ma się helikoptera… bo wtedy to fakt… to jeszcze gorzej niż piąte piętro.