Z brzucha wzięte

Zdycham… krótko mówiąc KOŃCÓWA

Odpaliłam Beatsteaks to może wykrzeszę z siebie nieco… co nieco, żeby nie było, że coś nie tak.

Taaak…

Zatem tak:
Natyrałam się wczoraj straszliwie, przy okazji zaliczyłam wszystkie trzy punkty z żelaznej listy indukcyjnej…

schody były już dawno… tego samego dnia co miała miejsce akcja tłuczenia szkieł rodowych…. zaraz przed zresztą… zaczęły po prostu nadchodzić wszystkie przesyłki allegrowe z materacami włącznie… a byłam akurat sama… zatem nabiegałam się po tych schodach równo… potem mnie strzeliło jak wiadomo, szkło się potłukło a macica ani drgnęła.

Ta cała oksytocyna do pary z prostaglandynami aplikowana jest regularnie i też nic… właściwie na oksytocynę to chyba już się uodporniłam.

Zaś wczoraj zrobiłam wielkie porządki w kuchni i w pracowni z przemeblowaniem niemałym włącznie. Tym samym odbębniłam wszelkie warianty siłowe jakie kiedykolwiek komukolwiek mogłyby przyjść do głowy.

Bo za froterowanie podłogi mogło robić przecież to całe szlifowanie desek szlifierką oscylacyjną na górce w byłym Ptysia, a obecnym moim i Inki pokoju… zresztą jutro muszę jeszcze dokończyć.

I nic… wszystko mnie boli od pasa… tzn… nie mam pasa już dawno … zatem od mostka, bo mostek jeszcze mi się ostał… no to od mostka w dół wszystko mnie boli, łupie i się rozłazi… najbardziej boli miednica i stawy biodrowe… a macica jak zaczarowana. Tzn nadyma się regularnie i boli wciąż okresowo z krzyża i z przodka, ale puścić nawet nie zamierza.

Dlatego nie ma co się oszukiwać i czas ogłosić, że wcześniej niż 23 lutego Inoczki na tem świecie spodziewać się nie należy… jeżeli już to raczej później.
23-go, a nie 24-go jak do tej pory, bo doktór ulitował się nade mną i dał mi ten jeden dzionek nadziei w ostatnich obliczeniach.

Więc coby bez paniki było…

Nie poudzielam się tu specjalnie przez te najbliższe dwa tygodnie bo i Inoczka też źle znosi inne moje pozycje niż leżenie… poza tym zmęczona trochę jestem tym blogowaniem.
Potrzebuję przerwy.
I jeszcze… jak się zbierę to może wyłożę szczegółowiej powody… ale ja z tem bloxem do dłuższego mariażu jednak się nie nadaję… to se ne da.

Dlatego szkoda czasu na dalsze brniecie w układ, który i tak prędzej czy później pierdyknie. Nie pasuję tu kompletnie … źle się czuję w zestawie Matek Polek… nie to, cobym coś do instytucji Matki Polki miała, ale ja akurat się nie utożsamiam z hasłem. Choć właśnie dzieciom swoje życie poświęciłam i są jego podstawową treścią i w ogóle… no ale tak się porobiło, no… nikt mnie specjalnie o zdanie nie pytał… i w ogóle… to robię co mogę.
Jak mówiłam .. kiedyś może strzelę dłuższy wywód, dlaczego ze wszystkich platform blogowych, akurat blox najmniej pasuje do mojego profilu osobowościowego… bo tak w ogóle to przyznaję, jest wygodny i ma inne ważne zalety… ale dla takiego wolnego strzelca jak ja to nie nie.

Zatem dojedziemy z tym blogiem do narodzin Inoczki i od tego momentu przenosimy się na przygotowane już mniej więcej nowe miejsce, gdzie póki co, jeżeli coś będę umieszczała, to jedynie to samo co tu. Na razie czekam na rejestrację domeny bo i owszem… profesjonalnie postanowiłam podejść do mojej działalności blogowej, wykształciła mi się już koncepcja, jak to ma wyglądać i nie… w zasadzie nie będzie się różniło od tego tu.
Będzie miło i wesoło i z odpałem… po to, coby miło było tu zajrzeć… a przy okazji czegoś się dowiedzieć. I zajrzeć co tam u Inoczki słychać. Ale osobiście wymądrzać się tu nie będę… najwyżej troszkę… zamierzam tylko linkować miejsca, gdzie po mądrości udać się warto, jak to było w przypadku bloga na stronie internetowej szkoły rodzenia przedporodem.pl

Nowy blog przede wszystkim prowadzony będzie na googlowej platformie blogowej… tzn na bloggerze i pod adresem pampersstory.pl.

Na razie nie ma co odpalać tego adresu, bo domena się jeszcze nie zarejestrowała, ale za dzień dwa można próbować, jak kto ciekawy jak przebiega budowa nowego lokum Inoczki-online.

Przed wszystkim będzie o wiele wygodniejszy do obsługi, stąd m.in ta zmiana, bo muszę się w końcu przyszykować do nowych czasów i do faktu, że czasu raczej będę miała mniej… zatem muszę usprawnić zawczasu to i owo.

Co jeszcze… aaa… w domu po wielkiej szklanej rewolucji nastąpiła jakaś magiczna zmiana.

Nie wiem… może mu brakowało tych demolek i teraz, jak chwilowo znowu wróciłam do dawnej formy, to stara miłość w nim odżyła… bo normalnie… czuję się jak pączek w maśle na satynowej czerwonej poduszce w kształcie serca.

Tzn ON dalej jest zakręcony, z tym że teraz jego zakręcenie ma na imię Inoczka.
Normalnie ideał.
Wszystko… wszystko robi zanim zdążę się obejrzeć. Wczoraj Inoczka słuchała Mozarta, dziś zaś Szopena i jak tylko przyjdą następne pieniądze to ON JEJ… tzn Inoczce… kupuje do tej klasyki lepszy zestaw nagłaśniający.
Będzie się dziecko pasło kulturą przez duże K od samego początku.

a póki co musi słuchać tego co jej mamusia zapoda.

Beatsteaks – Hello Joe