Z brzucha wzięte

jak pisać o wodzie unikając wodolejstwa?

Chyba się nie da…

Trudno też powiedzieć, że to temat rzeka, choć znalazłam portal poświęcony wodzie -
portal poświęcony wodzie a nie o wodzie święconej portal – zresztą portal poświęcony wodzie święconej to może być coś, szczególnie, że czasy takie… u-duchowione .

Zatem nadejszła…
wiekopomna….
nadejszła wiekopomna chwila, że się bierzemy za lanie wody o wodzie nareszcie.

Woda jaka jest każdy widzi, a czy taki ma skład czy owaki, to podejrzewam, że każdą teorię na tej bazie opartą dałoby się podejść i obalić z dowolnej strony.

Właściwie to podtytuł tego wpisu powinien brzmieć

miejmy to już za sobą…

bo?

bo nie tyle o wodzie powinna być to notka, ile o moim podejściu do tego bloga, do blogowania w ogóle, analizie, czego od pampersstory oczekiwałam, a czego oczekuję teraz, kiedy poddałam je/go/niepotrzebne skreślić reklamowemu praniu -pranku właściwie – takiemu małemu – na sucho.

Bleeeeh!
nie-chce mi się nie-oczekiwanie bardzo, ale skoro powiedziałam A to powinnam choć półgębkiem bąknąć to B, tym bardziej, że chyba/może/napewno/niepotrzebne skreslić warto.

Zatem bez dalszego lania wody miejmy to już za sobą!

uffffff….

Otóż jakiś czas temu, przed ostatnim wybuchem, a dokładnie przed przed-ostatnią próbą eksplozji blogowej, która to miała być eksplozją ostateczną, ale znowu wyszło jak wyszło, kiedy już już swędziały mnie paluchy na klawiaturze, wtedy po raz kolejny dotknął mego bloga  palec blogowej opatrzności i dostałam na maila propozycję przetestowania pewnego produktu.

A to było zanim zaczęły pojawiać się rozmaite oferty dotyczące umieszczenia reklamy na blogu, zatem zakręciło mnie równo.
Ii może jakby pod wpływem tego pierwotnego zakręcenia powstawał ten wpis, wyszłoby zupełnie inaczej, a tak rozciągnęło się wszystko w czasie i zostało w efekcie jedno wielkie NIECHCEMISIE
.
Już kiedyś zastanawiałam się, jak z naturą naturszczyka-anarchisty podeszłabym do takiego zjawiska – że miałabym polecić coś nie z własnego konceptu a z czyjejś sugestii / if-ju nou-łat-aj-min / ale akurat produktem, o którego recenzję mnie poproszono okazała się woda…

No to jak woda, to nie było się czego czepić, bo w końcu trudno o bardziej neutralny produkt do z-opiniowania, a tym bardziej, że jako blogująca-matka-karmiąca-modyfikowanie stanowiłam idealny target dla takiego… takiego czegoś.

No i stało się.
Wprawdzie akurat chwilę wcześniej pojawiła się owa OGROMNA chęć przerwania pampersowego epizodu, która mnie trzyma do tej pory, jednak zmotywowana nowym doświadczeniem zerwałam się do biegu raz jeszcze i oto jestem!
Hepi?

To żebyście wiedziały,  że możliwość czytania mnie w ostatnich tygodniach zawdzięczacie ni mniej ni więcej tylko wodzie źródlanej dla dzieci i mam MAMA I JA!

Specjalnie tak się prezentuje od mojej najgorszej strony pychy imaginowanej, coby obrzydnąć wszystkim dokoła dokumentnie i coby nikomu się już tu zaglądać nie chciało, bo może wtedy i ja przestanę pisać, do czego się zbieram jak sójka za morze.

Więc było to tak…

Podpisałam cyrograf. Potem długo długo nic i już myślałam, że o mnie zapomnieli i że se spokojnie mogę trzasnąć drzwiami do pampersowa na fest, jak pojawiła się przesyłka.

Też fatalnie się zaczęło, bo miała przyjść kurierem, a w rezultacie pojawiło się tylko awizo w skrzynce na listy a ponieważ akurat zamawiałam w sklepie on-line nowe butelki do mleka…
…hmmm… butelkomania… to kolejny zakręt, o którym mogłabym napisać dłuuuugaśny wpis. O ile by mi się chciało.

Zatem jak przyszło to awizo, to myślałam, że to te butelki i wysłałam własne dziecko na pocztę po odbiór.
I pojawił się mój biedaczek pierworodny cały zziajany targając, może nie tyle wielką, co pieruńsko ciężką pakę a w niej zgrzewkę – owszem, butelek – ale 1,5 litrowych plus zgrzewkę takich mniejszych, a wszystko to wypełnione wodą MAMA I JA.

Już z tego powodu powinnam zjechać tę wodę z góry na dół, tym bardziej, że wedle umowy miałam na blogu umieścić nie reklamę produktu, a szczerą uczciwą opinię.
A jak bardzo szczera być potrafię to chyba nie raz już udowodniłam.

Drugi powód surowej krytyki mógł się pojawić, bo podałam Ince wodę do mleka bez przegotowywania.
No bo co, do licha! Jak przeznaczone dla niemowląt to chyba oczywiste! Po przegotowaniu to nawet kranówa od biedy się nadaje. Przynajmniej w ciągu tygodniowego testu żadnych wad nie dałoby się jej wytknąć bez szczegółowych specjalistycznych badań, a nawet chyba i z badaniami.

Po prawdzie to liczyłam na wielką ekspresowa srakę, bo jak wiadomo /wiadomo?/ Inka kupki robi raczej za rzadko niż za często – nie w sensie konsystencji, bo ta jest zawsze prawidłowa, a w sensie częstotliwości
i akurat od 3 dni nie mogliśmy się doczekać, zatem nie mieliśmy nic przeciwko małemu interwencyjnemu rozwolnieniu.
A wtedy…
…wprawdzie taka sraka byłaby nam na rękę (sic!), ale mogłabym się po wodzie o dosyć debilnie infantylnej nazwie MAMA I JA przejechać równo za znój mego najstarszego potomstwa.

I tu już dochodzę do sedna.

bo kurde blaszka,
nie ma się do czego przyczepić!
Wprawdzie wychwalać jakoś szczególnie też nie, bo to w końcu tylko woda…

Chociaż poza jednym.
Poza parszywie kiepską dostępnością. Jak Inka tylko da mi odetchnąć deczko pójdę do BOMI koło dworca sprawdzić czy jej nie mają, bo do licha, nie pojadę specjalnie do TESCO czy innego z wymienionych na stronie WOSANY supermarketów tylko po zgrzewkę wody!
Bo koszt zakupu mniejszy byłby niż cena biletu, za to ciężar…

To teraz konkrety opiniochodne…

Nie zamierzam tu się bawić w rozpisywanie zawartości pierwiastków i te inne, bo nikt mi za to nie płaci, a nawet jakby płacił, nie dysponuję w domu laboratorium chemicznym coby sprawdzić czy to co podają na stronie jest prawdą czy nie. Jak ktoś chce szczegółów, to se może o nich poczytać na stronie www.wodamamaija.pl właśnie lub w podobnym wpisie jaki ukazał się na dzieciowo.pl.
ja powiem tylko jak to się przedstawia organoleptycznie.

W porównaniu do Żywca, na którym od początku robiłam Ince mleczko – po przegotowaniu oczywiście – testowana woda, o debilnie niewygodnej nazwie Mama i Ja, jest jakby… jakby bardziej przezroczysta, kryształowa.
Wystarczy wlać obie wody do szklanek i porównać a wtedy widać różnicę dosyć wyraźnie. Przynajmniej mój chłop zauważył to od razu, bo ja po dwóch miesiącach sypiania trzy do pięciu godzin dziennie percepcję mam mocno poluzowaną.
W smaku też się różnią i tu akurat ja wolę Żywca, bo smak ma bardziej wyrazisty, tak jakby żelazowy, ostrzejszy, zaś ta … ta MiA /będę używała skrótu/jest bardziej miękka, łagodna… i troszkę mdła jak dla mnie.
Świadczy to chyba o mniejszej zawartości minerałów czyli coś jakby lepiej dla dziecka, niż ten cały oklepany przereklamowany niewąsko Żywiec.
Zatem jakbym była kobietą przy nadziei to wolałabym Żywca, bo to jednak droga do brzuszka BeBe w łonie matki jest cokolwiek pośrednia, by te kilka pierwiastków w te czy wewte robiło różnicę, a mdło byłoby mi dość i bez mdlejszej wody.

Jednak jako woda do przygotowywania mleka modyfikowanego jest niezastąpiona. Serio. Z ręką na moim różowym wielkim sercu tak myślę.
A raczej tak mi się wydaje, bo już tej wody nie mam, bo Inka ją zużyła i jak widać na jutubie poniżej, źle na tym nie wyszła…

Jednak nic więcej nie powiem poza tym, że to OGROMNA wygoda dla matki, jak nie trzeba się z wodą cackać, tylko wlewa się do buteleczki na mleko prosto z gwinta, wstawia na chwilę do podgrzewacza, wsypuje mleko, dwa ruchy ręką i papu gotowe!

W takim układzie plus sterylizator parowy do butelek dostępny w Rossmanie za 70 PLN i to koronny argument piewców karmienia naturalnego zostaje obalony. Bo na pewno nie jest prościej wywalać cycka na wierzch niezależnie od okoliczności, tylko dlatego, że Dzidzi się akurat zachciało.
Coś jak zestawienie wanienki i Tummy Tub.

Co jeszcze?
Ano trudno mi powiedzieć bo, jak wspomniałam, przysłana próbka już mi się wyczerpała, a nie mam gdzie zapasu odnowić a ponieważ akurat od dwóch tygodni eksperymentuję z różnymi mlekami i też Inki przewód pokarmowy teraz dojrzewa intensywnie…
nareszcie… kolki i ulewanie…
to po tygodniu z kawałkiem testowania nie mogę autorytatywnie stwierdzić, że na brzuszek lepiej robi surowa woda MiJ niż gotowany Żywiec. Choć nabrałam od wczoraj takich podejrzeń. N`ale to może jednak ten zwykły Bebilon, do którego wróciliśmy niedawno.
A skoro miało być uczciwie i obiektywnie to pisze to co widzę.

Bo są też na rynku inne wody nadające się, wedle producenta, do bezpośredniego spożycia dla niemowląt bez przegotowania.
Są firmowe wody Gerbera i Humany, z tym że Gerber określa swoją wodę jako mineralną, a to zdaje się samo w sobie jest sprzecznością, bo jak wszędzie trąbią, dzieciom mineralki się nie daje tylko wodę źródlaną,
Taką jak np woda Mama i Ja… bleeeh! No kto taką nazwę wymyślił?

Zresztą co do mineralki Gerbera wątpliwości zostały opisane nawet na wspomnianym wcześniej portalu poświęconym wodzie niekoniecznie święconej.

www.wodadlazdrowia.pl – Co ma Gerber do ukrycia

I jeżeli umieścić MiJ w grupie wód dedykowanych przede wszystkim niemowlętom i bez konieczności gotowania…
podkreślam, jeżeli, bo nigdzie na stronie firmowej takiego konkretnego wskazania nie znalazłam, choć założyłabym się, że gdzieś czytałam, że jest odżelaziana, czyszczana z bakterii i że można ją podawać bez przegotowania, jednak teraz nie mogę się nigdzie do takich informacji dogrzebać, zatem może mi się coś z tego niewyspania pochrzaniło.

Tak czy owak, ja Inkę poiłam przez bite dwa tygodnie czy coś koło tego, surową wodą MiJ i świetnie się miała. Tzn nie mniej świetnie niż przedtem, a możliwe, że lepiej niż teraz na gotowanym Żywcu, ale nie jestem jeszcze tego pewna.
Jeżeli jednak można MiJ stawiać w jednym rzędzie z wodami Gerbera i Humany to pojawia się zasadniczy jej atut.

CENA!

z tego co się zorientowałam googlając po sieci, jako że niestety na oczy w żadnym okolicznym sklepie wody MiJ nie wiedziałam, jej cena niewiele przekracza jeden polski złoty!
Zaś obie wymienione firmowe wody kosztują prawie 8x więcej!
I znam mnóstwo matek, które na taki wydatek sobie nie pozwolą. Ba! większość matek jakie znam nie wyda ośmiu złotych na wodę do mleczka czy nawet picia dla swojej dzidzi choćby nie wiem jak tę dzidzie kochały, bo po prawdzie trzeba by się tu dobrze zastanowić.
Że bez przesady… jednak woda to tylko woda.

I na koniec coś od siebie…

Pierwszy rzut oka czyli pozory mylą, jednak pierwsze wrażenie się liczy.

czyli wypowiem się jako plastyk.

Otóż wizualnie i duża i mała butelka prezentują się marnie.
Ja rozumiem, że może to jest koszt jaki trzeba płacić (sic!) za niską cenę wody, jednak z tego co widzę po materiałach umieszczonych na stronie WOSANY, sporo pieniędzy chyba wydano na promocję rozmaitą.
To nie można było deczko wybulić na jakiegoś przyzwoitego dizajnera coby i ta butelka była jakoś szczęśliwiej trafiona co do formy, o samej nijakiej etykiecie nie mówiąc?

W każdym razie jakbym ja,nie mając tej wiedzy o walorach MiJ jaką mam, przypadkiem w końcu, bo mogłam nie pisać bloga o tematyce pokrewnej targetowi firmy Wosana…
…zatem jakbym weszła do sklepu i tam obok innych wód po sam sufit była wystawiona woda Mama i Ja to nawet bym po nią nie sięgnęła jakby stała zaraz z brzegu, bo wzięłabym ją za jakiś badziew niegodny uwagi, nędzną podróbę starającą się hasłem Mama i Ja skłonić naiwne matki do zakupu.
Tym bardziej paradoksalnie, że ta cena… podejrzanie niska.

Ufff… tyle.
Uczciwie i szczerze.

Również uczciwie i szczerze cały czas kombinuję jakby tu się zaopatrzyć w większy zapas eMiJot i może coś wymyślę, bo to jednak upierdliwe z tym Żywcem.
I jeszcze te podejrzenia…
…wolałabym mieć wodę Mama i Ja i nie mieć żadnych podejrzeń.

Ufff…
Nareszcie mam to za sobą a teraz zobaczymy co będzie.

Czy wolna od zobowiązań dam se spokój z blogowaniem na fest, czy wręcz przeciwnie,z nową nauką o naturze pampersy nabiorę w końcu szczerej chęci, tym bardziej, że Inka rośnie i powoli powoli uwalnia się z moich rąk, na których do tej pory bez przerwy wisiała.