Z brzucha wzięte

Rewelacji na temat becikowego google wyświetlają sporo. W zasadzie każda strona, każdy portal mający coś wspólnego z matkami i z dziećmi ma stosowny topik. I w zasadzie wszędzie jest to samo, nieważne czy na ćwierć strony notka czy na pół czy na cztery, jest tam prawie wszystko, ino akurat jak zwykle nie ma tego czego szukam.

A czego ja mogłam szukać, jak nie odpowiedzi na pytanie czy mogę sobie np planować rekompensatę kosztów prywatnych wizyt u mego doktora czy nie?
Bo nie-owijając w bawełnę, ze mnie to wręcz patologiczny typ, jeżeli chodzi o stosunki ze Służbą Zdrowia, bo jak tylko się da to rencami i nogami staram się tych stosunków unikać.
I pomijając okoliczności okołociążowe odnoszę na polu tych uników spore sukcesy.
Tzn, że po przemianie ustrojowej u lekarza nie-od-dzieci… czyli, że we własnej sprawie, byłam raz w szpitalu na salmonellozę… też ostatni dzwonek zaliczyłam, przy czym wypisałam się na własne życzenie jak tylko stanęłam na nogi… i potem jeszcze raz jak mnie taka paskudna angina zmogła, że nie tylko łykać śliny nie dało rady ale i powietrza.
I tyle.
Zatem nawet nie zdążyłam się poznać z własnym lekarzem a moja książeczka rumowska do niedawna świeciła przykładem absolutnego dziewictwa. Mój doktór nawet się zdziwił jak mu ją przed nos wyłożyłam do wypisania recepty, że taki zabytek w tak nienaruszonej formie jeszcze się zachował.
A nie… jeszcze w wakacje 2008, przecież moja macica zawlokła mnie do spółdzielni z nagłym wypadkiem.

Wiem wiem… nie ma się czym chwalić, ale też nie ma co chować głowy w piasek i czas wyznać publicznie, że w pierwszej ciąży u lekarza byłam dwa razy… raz na samym początku dowiedzieć się co się porobiło z moim okresem a potem pod koniec, bo musiałam, bo dostałam wezwanie z nakazem i w ogóle…
więc poszłam…
skoro kazali.

Zaś w przypadku Piotrusia już nie byłam taka „głupia” i sama się domyśliłam od czego ten brzuch mi tak rośnie, zatem konsultacje ginekologiczne se odpuściłam kompletnie.

Za pierwszym razem do porodu  przyjęli mnie na legitymację studencką ze sfałszowaną pieczątką, zaś za drugim razem wymyśliłam jakąś historię o zaginionych dokumentach, poza tym trwały wtedy wieloletnie i bolesne przemiany w strukturach Służby Zdrowia i nikt nic nie wiedział zatem jakoś mi się udało z Ptysiem prześlizgnąć na krzywy ryj.
Bo w obu przypadkach oczywiście ubezpieczona nie byłam wcale.

I przyznam się bez bicia, że teraz, jak poczułam, że tego… to pierwsze co zaczęłam kombinować, to jak to się z tego obowiązku wywinąć a najlepiej urodzić sama w domu.
I najlepiej… no sama nie wiem co.
Taka to ja jestem mądra w praniu. No co zrobić? Tak mam i przemóc się mi trudno, to co ja mogę?
Jak taka natura.
W każdym razie to jest bardzo duże wyrzeczenie z mojej strony na rzecz Inoczki, że się w końcu wybrałam i tak grzecznie wypełniam wszelkie doktorskie zalecenia.

No się wybrałam, ale oczywiście nie przed dziesiątym tygodniem. Świat w ogóle powinien być wdzięczny, że zdążyłam przed dwudziestym, konkretnie w dziewiętnastym tygodniu udało mi się wreszcie zebrać te de… w troki i dołączyć do rozrodowego systemu.

Także nigdy wcześniej nie miałam do czynienia z żadnymi formalnościami związanymi z ciążą i o karcie ciążowej tylko co nieco słyszałam a żadne wyprawki też nigdy nie były mi potrzebne, bo za komuny była to taka nędza… z kolei jak tak dobrze zarabiałam, że się mogłam wypiąć bo i tak wszystko po komisach kupowałam.
Za drugim razem żadnych wyprawek państwo chyba już nie oferowało matkom w nagrodę za  wkład w przyrost naturalny.
I chyba gdyby nie ten cały szum wokół becikowego, wcale bym sobie tym głowy nie zawracała.
Nie to, że taka jestem bogata, ale jakoś zawsze miałam poczucie, że ja te dzieci rodzę dla siebie a temu posranemu państwu razem z jego chorymi systemami wara od mego potomstwa!

Poza tym… ja nie wiem… ale te tysiąc zeta to niby co ma być?
Jałmużna?
Bo jak na wynagrodzenie za dziewięciomiesięczny wysiłek to chyba za mało… mocno za mało.
I jeszcze do tego mam się o to ubiegać? wykazywać kwitami… prosić urzędasów o przychylność w łaskawym rozpatrywaniu mojej prośby?
A spadajcie z takim…

Jednak szumu było tyle, że się mimo wszystko zainteresowałam.
Poza tym kryzys, kieszeń pusta… wiadomo.
Punkt widzenia zmienia się stosownie do punktu siedzenia.

I właśnie w interesującej mnie kwestii znalazłam wreszcie pewne info, wedle którego becikowe jednak mi przysługiwało. Bo w myśl pierwotnej interpretacji ustawy, jaką Ministerstwo Zdrowia podaje, a raczej podawało, owa fatalna granica czasowa dotyczy kobiet, które owego feralnego pierwszego listopada jeszcze w dziesiątym tygodniu nie były.
Zaś te, które w Święto Zmarłych chodziły już z brzuchami w bardziej zaawansowanym stadium, żadnych zaświadczeń nie potrzebowały.

Czuję się ostatnio fuj i przede wszystkim leżę, dlatego buszuję po sieci ile wlezie i tym sposobem trafiłam wreszcie na artykuł nie tylko w miarę aktualny ale i dostatecznie wyczerpujący wszelkie wątpliwości na temat komu becikowe a komu figa z makiem.
I niestety okazało się, że nie będę musiała iść z naszym państwem na żadne kompromisy i mój zadarty nos mogę se dalej zadzierać ponad sprawy państwowej doczesności, bo wedle najnowszych tryndów becikowe teraz mi nie przysługuje.

Heh… trudno, kij im w ucho.

W sumie… w sumie, ja im nie wierzę jak oni tłumaczą, że te obostrzenia to tylko ze względu na dobro dziecka, żeby te kobiety do lekarzy zagonić. Bo jak widać na moim przykładzie są takie typy, że uhhh… po dobroci się nie da.
Ale jeżeli tym sposobem choćby jedną dzidzię można uchronić od nieszczęścia to ja chętnie te „moje” tysiąc zeta złożę w ofierze.
Poza tym… jak ja pomyślę komu to becikowe zawdzięczamy… bleeeh… to chyba wolę nie.
Z drugiej strony…
ja wiem jak to jest na takich popegeerowskich zadupiach, jak wieś z której pochodzę. I tam taka kobita z dziesiątym dzieckiem w drodze i tak do „gina” się nie wybierze, bo najbliższego ma w oddalonym 30km Kętrzynie a zwyczajnie nie stać jej na bilet

Bo jakby co, to do wiadomości podaję, że nasze troskliwe prorodzinne państwo automatycznie oferuje brzuchatej babie darmową obsługę lekarską niezależnie od tego czy ma ubezpieczenie czy nie.
I taka wsiowa kobita tego becikowego już nie dostanie a 1000 zł dla niej to majątek.
No, ale to margines o którym nikt nie myśli… daleko, pod litewską granicą… nikt tam nie bywa, nikt o tym nie pamięta, to nie ma tego. Nie ma tego i nie ma problemu.

Tyle mego wywodu a teraz konkrety.
Wiedza na jakiej się opieram wymądrzając się tu znowu pochodzi z poradników do Gazety Wyborczej, które ostatnio eksploruję.

wyborcza.pl – Nowe becikowe

i wedle niej pierwotna interpretacja przepisów w/g Ministerstwa Zdrowia mówiła ustami Minister Kopacz tak:
- Moje rozporządzenie nie obejmuje kobiet, które już urodziły lub są w ciąży dłużej niż 10 tygodni.
Czyli pani Minister chciała mi to becikowe jednak dać.
Ale Ministerstwo Zdrowia swoimi pieniędzmi wcale nie może rozporządzać jak mu się to żywnie podoba, bo łapę na kasie trzyma Ministerstwo Pracy i Polityki Społecznej.
I to ono decyduje, jak pomysły Minister Kopacz mają być rozumiane, nawet jeżeli pani Minister chodziło o coś zupełnie innego.
I w rezultacie jest tak jak dyktuje Ministerstwo Pracy, czyli, że

„zaświadczenie o pozostawaniu pod opieką lekarza (ginekologa) od 10. tygodnia ciąży trzeba mieć bezwarunkowo. Nieważne, kiedy rodzi się dziecko”

No i kicha. Trudno.
Kiedyś pamiętam trafiła mi się taka fucha, że w jeden dzień zarobiłam okrągłego tysiaka.
No to załóżmy teraz, że ten dzień nigdy się nie zdarzył i jestem na zero… czyli nie mam czym się przejmować.
Łatwo przyszło łatwo poszło.
A artykuł polecam wszystkim zainteresowanym bo jest bardzo obszerny i chyba nie ma takiego drugiego, coby tak jasno i szczegółowo wykładał kawę na ławę w kwestii becikowego.