Od urodzenia Inoczki zauważam w sobie… i nie tylko w sobie, bo i u tak zdeklarowanego… zawodowego wręcz… estety jak Tatko, skłonność do zmiany rodzicielskiej preferencji nabywczej z opcji pro-estetycznej na pro-praktyczną.
W skrócie: nieważne jak co wygląda, ważne tylko coby dzidzi było miło.
Jeszcze pół roku temu nie przyszłoby mi do głowy, że położę moje wyrafinowane pod względem formy BeBe z nosem jak Kondor Wielki (Vultur gryphus) i uszami Słonia Afrykańskiego (Loxodonta africana) choćby w pobliżu tych słodkich różowych kocyczków i wdzianek sprezentowanych nam przez rozmaitych krewnych i znajomych królika.
A teraz…
Teraz te obleśne kocyki, co dostałam w paczce z pieluchami, co tak je klęłam, że taki badziew, że jak ja mogłam a jak oni śmieli…
…to teraz nie wiem jak bym się bez nich obeszła, bo co z tego, że plastik plus wściekły róż z obleśnym błękitem i chorym fioletem, skoro nie tylko lekkie jak piórko ale jeszcze grzeją jak trzeba.
Zaś te bardzo eleganckie kocyki 100% bawełna w kolorze wysublimowanego beżu zamawianie w ojaniemoge zagarmanicznej firmie za ojaniemośny grosz… wszystkie leżą na najniżej półce, zajmują miejsce i czekają nie wiem na co.
Dawno dawno temu w poprzednim wcieleniu tego bloga odnotowałam zamiar nabycia leżaczka w tym dokładnie wpisie.
W wyniku eksploracji zasobów sieciowych nabyłam leżaczek Bright Starts, bo jako jeden z niewielu spełniał prawie wszystkie warunki jakie na wstępie sobie wytyczyłam.
Mniejsza o szczegóły, nie będę się powtarzała a kto ciekawy niech se przeczyta podlinkowany powyżej wpis archiwalny, powiem tylko że jednym z kryteriów były względy estetyczne, dlatego niestety wychwalany na wszelkich forach „Fiszer Prajs” …
kompletnie nie był brany pod uwagę.
No i właśnie wczoraj owego „Fiszer Prajsa” nabyłam i jestem szczęśliwa.
A teraz konkrety:
Bright Stars
Po pierwsze, z czasem deczko uległ transformacji, bo tego… bo rzeczywiście nie jest w stanie udźwignąć więcej niż 9 kilo… w każdym razie prawie 60 kilo jakie waży teraz jamatka zdecydowanie przekracza jego możliwości.
Ale zanim doszło do owego testu wytrzymałości to przyznam, że Bright Starts gibał się zgrabnie i lekko a przede wszystkim przekonywająco, bo dołączone doń ustrojstwo do automatycznego gibania bardzo sprawnie symulowało gibanie na wpół zasypiającej matki.
Przyznam, że trochę inaczej sobie wyobrażałam ten efekt, jednak to delikatne ledwie wyczuwalne gibanie gibaczka… eee…. bujaczka, w jakie ustrojstwo bujaczek wprawiało usypiało Dzidzię bardzo skutecznie… przynajmniej przez kilka nocy dopóki Dzidzi się nie znudziło.
No ale to już feler Dzidzi, co tak ponadnormatywnie łaknie coraz to nowych nowości, a nie wada bujaczka.
Tak czy owak kilka gładko przespanych nocy gibaniu gibaczka… znaczy leżaczka… zawdzięczam.
Dołączone do ustrojstwa melodyjki też bardzo ten-teges i nawet niedawno korzystałam, bo ustrojstwo w każdej chwili można od leżaczka odłączyć i dobrze, bo trochę jest wielkie i trochę waży.
No i właśnie wielkość i waga całości…
to tego…
nie bardzo.
Leżaczek Bright Starts to zdecydowanie stacjonarny mebelek, tzn można go przenieść, ale jakoś tak niewygodnie.
Niby wszystko filigranowe takie i puszyste, jednak w sumie sporo miejsca zajmuje i nie jest łatwo wygospodarować przestrzeń na kuchennym stole dla tak rozbudowanej konstrukcji.
Co do ustrojstwa gibającego dodam jeszcze, że jest bardzo bardzo energooszczędne i mam teraz spory zapas niewykorzystanych baterii dziwnego typu, bo się nie spodziewałam, że tak krótko będę z opcji automatycznego gibania korzystała.
Co do melodyjek to są O.K, jednak dołączone „dźwięki natury” już nie są tak fajowe i jedynie cykady znalazły jakie takie zastosowanie.
Fajowe czy nie, nasunęły mi pomysł wykorzystania naturalnych szumów do usypiania Inoczki i stąd właśnie wziął się ów osławiony szum Small Waterfall in the Woods, o którym też już tu kiedyś pisałam we wpisie, co się niestety nie ostał po ostatniej blogowej transformacji.
I za to ustrojstwu chwała, bo bez tego nie wiem jakby to było…
…właśnie dziś w nocy była awaria i wyłączyli prąd i nie szumiało do rana.
Uhhh… horror.
Cisza aż piszczała w uszach budząc mnie i Dzidzię co chwila.
Chyba się uzależniłam.
Okej… tyle o ustrojstwie.
To może teraz przejdę do początku czyli do składania, tego co dostałam pewnego pięknego ranka w pięknej eleganckiej paczce pięknie i elegancko zapakowane z instrukcją na pięknym i eleganckim papierze kredowym.
Bo jeżeli chodzi o składanie to uhhhh…
Przyszło mi to składać, kiedy Tatko był jeszcze na wyjeździe i sama se musiałam radzić i mimo, że nietypowa ze mnie kobieta a do tego budowlaniec, to spociłam się cała, szare komórki spociły mi się jeszcze bardziej, palce krwawiły, śrubokręt się chował… i w ogóle.
Składanie bujaczka Bright Stars to koszmar i znakomity przykład jak bardzo można skomplikować rzeczy nieskomplikowane.
I na co to wszystko?
Na to tylko, coby po miesiącu się połamało.
Jakby było mniej skomplikowane to najwyżej by się wygło a tak…
To teraz kilka pochwał coby najgorsze mieć za sobą i na deser zostawić same cymesy, a wiadomo, że nic tak frajdy nie sprawia jamatce jak jazda po badziewiu.
Jakość wykonania.
Bardzo good.
Naprawdę ktoś się przyłożył bardzo bardzo… jakiś mały nieletni Chińczyk czy inny biedaczek z kraju trzeciego świata…
Bardzo się przyłożył i właśnie za bardzo, przynajmniej w fazie projektowej, bo wszystko to jest jakieś takie przekombinowane, mało intuicyjne i zbyt dopasowane a dzieci wiadomo… różne bywają.
I np to coś szeleczkopodobne… takie to ładne ze specjalnym haftem z wizerunkiem uroczego ślimaczka… no a Inoczka za cholerę nie pozwalała się w to zapiąć, bo zbyt ograniczało jej ruchy.
Trochę to przypominało inne opisywane już przeze mnie ustrojstwo pt. Snoozzz.
Co do samego siedziska… też niestety potwierdziło moje obawy, że jest zbyt głębokie i Dzidzia będzie się w nie zapadać, jak jamatka swego czasu w fotele pierwszej klasy pociągów InterCity.
I NA PEWNO żaden z leżaczków Bright Starts z tej linii nie nadaje się dla małych 2-3 miesięcznych maluchów!
Właśnie ze względu na to głębokie siedzisko bez żadnego usztywnienia pod pleckami.
Że te ich kręgosłupy… słupki… kręgosłupki.
Zresztą w przypadku 5 miesięcznej Inoczki też nie bardzo… ergonomicznie… bez wspomagania.
No i właśnie co do wspomagania, to poradziłam sobie z tym problemem własnym sumptem instalując sztywną podkładkę specjalnie wykrojoną z kapy.
Ale w końcu nie każdy maluch ma szczęście mieć Tatkę co para się robieniem makiet i nie w każdym domu poniewierają się skrawki kapy po kątach.
A bez owego wspomagania Dzidzia w leżaczku Bright Starts wygląda jakby zapakowano ją do siatki na zakupy.
I jeszcze raz powtarzam… bardzo ładny jest ten bujaczek i milusi w dotyku i te słodkie poduszeczki i podkładki z mięciutkiego materiału, co tak łatwo się je pierze nawet z marchewki…
…. choć te plastikowe maskownice na ramie trochę mój zachwyt studziły…
… i bardzo gustowne są te motywy ślimaczka i pszczółki i Inoczka była nawet zakochana przez jakiś czas w ślimaczku, co zostało uwiecznione na tym zdjęciu…
Jednak absolutnie nie polecam zakupu żadnego z leżaczków Bright Starts z tej serii, bo wprawdzie miałam do czynienia tylko z jednym z nich, jednak z tego, co widziałam na fotkach innych modeli, wszystkie mają tak samo głębokie siedziska a to niestety podstawowy, dosyć istotny zarzut.
Bo co do braku regulacji kąta nachylenia oparcia, to żaden problem. Podkładałam sobie coś pod stojak z przodu i regulowałam sama wedle życzenia i potrzeby.
Uhhh… trochę się rozpisałam jak za dawnych dobrych czasów, zatem o leżaczku Fisher Price będzie w następnym odcinku.
Może to i lepiej, bo będę miała okazję gruntownie przetestować.
